Gisteravond keek ik in de bioscoop naar Kluun’s Komt Een Vrouw Bij De Dokter. En jongens, wat een feest was dat. Laat mij u schetsen hoe het er aan toe ging in 020′s Pathé De Munt, gisteravond. Met een paar praktische overlevingstips.

Op een normale dag, dat wil zeggen: iedere andere dag dan de eerste bioscoopdag van een vrouwenfilm, is het al reuze lastig om jezelf door de onhandige deuren van De Munt te wurmen. Gisteren bleek het helemaal onmogelijk. Horden vrouwen met énorme handtassen stonden zich te verdringen voor de kassa’s. Van een afstandje lijkt het alsof je daar prima tussendoor kunt lopen, maar eenmaal dichtbij blijkt de bonte verzameling (nep)leer aan ieders schouder een bijna onneembare barrière. Eenmaal aangekomen bij het buffet voelde ik me een ware overwinnaar. Luctor et emergo avant la lettre.

Tip 1: Wanneer u zich manoeuvreert door een kudde wilde vrouwen, doet u dit het best kruipend. Pas wel op voor naaldhakken.

Enfin. Ik was op tijd, ik had geprinte kaartjes, dus ik was als een van de eerste mensen in de zaal. Maar die relatieve rust duurde niet lang. Een snel naderend gekakel kondigde de komst van De Vrouwen aan. En toen ik na een minuut of vijf opkeek van m’n veel te grote bak zoete popcorn was het aantal mannen in de inmiddels volgelopen zaal op één hand te tellen.

Tip 2: Als vrijgezelle man is een bioscoopvertoning van Komt Een Vrouw Bij De Dokter het ideale jachterrein. Zo zal Kluun het bedoeld hebben.

Zoals het een goede Nederlandse film betaamt zat er ook in Komt Een Vrouw Bij De Dokter veel ‘functioneel’ bloot. En de eerste tiet op het scherm liet niet eens zo heel lang op zich wachten. Maar in een zaal vol vrouwen tijdens een film over borstkanker kan je daar helaas niet gezellig over napraten. Not done. En dus:

Tip 3: Kijk ‘m nog eens op je gemak na op DVD met een paar vrienden. Pauzeknop in de aanslag, biertje erbij, de film kijken zoals ‘ie eigenlijk bedoeld is.

En dan is er, natuurlijk, de scène die ongetwijfeld de geschiedenis in gaat als De Huilscène. Het heeft even geduurd, maar hij is goed geplaatst en sorteerde het effect waar Reinout Oerlemans ongetwijfeld op had gehoopt: Heel. Veel. Tranen. Driehonderdzestig graden gejank om me heen toen dochtertje Luna tegen mama Carmen zei dat ze het niet zo heel erg leuk vindt dat mama doodgaat. En daar zit je dan, te hopen dat mama Carmen nog één keer haar kleren uittrekt voordat ze sterft. De laatste tiet was alweer even geleden en het besef dat het niet meer gaat gebeuren is eigenlijk ook wel reden voor een traantje. Maar je houdt je groot. Anders kan je achteraf zo’n stukje als dit niet meer tikken. En dat brengt mij bij het volgende:

Tip 4: Neem tissues mee voor het onvermijdelijke moment waarop dat leuke meisje naast je zachtjes begint te snotteren. Dat houdt je sjaal of trui schoon en levert, indien gecombineerd met tip 2, de nodige punten op voor de afterparty bij je thuis.

Vanaf De Huilscène komt het eigenlijk niet meer goed in de zaal. Want De Vrouwen lijken in ieder volgend semi-emotioneel moment een excuus te vinden om hun tranen rijkelijk te laten vloeien. Ik kon met moeite mijn lachen onderdrukken toen, een kwartier na De Huilscène, ik om me heen nog steeds neusjes hoorde snuiven. Maar het moment suprême is toch wel wanneer De Dames zich na afloop van de film, in een rij zoals je die normaal alleen ziet bij de Hennes als ze iets van Jimmy Choo in de collectie hebben, met hun uitgelopen mascara naar het toilet begeven om de boel weer bij te werken.

Wat ik maar wil zeggen: Ik heb een topavond gehad! Of, om een stukje uit de film aan te halen: Ik speelde gisteravond heel even in de Champions League van het leven.