Maar het hebben van een weblog zonder af en toe een vers stukje te plaatsen is natuurlijk volstrekt zinloos. En dus wilde ik eerder deze week vol frisse moed weer beginnen. Een nieuw domein geregeld (hallo bernkreleger.nl!) en een nieuwe layout (hallo fantastisch WordPress template!). Het enige dat nu nog ontbreekt is een nieuw stukje.

Bij dezen. Een stukje dat afrekent met het cliché dat een come-back hoort te spetteren. Een stukje dat weinig om het lijf heeft. Toeters noch bellen. Poppen noch kast. Geen breaking news of schokkende bekentenissen. Gewoon een stukje dat ‘is’. Want het hoeft niet altijd ergens over te gaan, immers. Dit stukje in ieder geval niet.

IT’ers zijn eigenlijk goed te vergelijken met de FBI. De CIA. Of gewoon de oer-Hollandse AIVD. Je merkt pas dat we er zijn als er iets goed mis is. En dan hebben we dus iets niet goed gedaan. Over onze successen hoor je niemand. Ook ons niet.

Tot vandaag. Na het freubelen van weer iets moois ben ik vanachter mijn bureau opgestaan en met gezwinde spoed naar de afdeling gelopen die er het meest van zou profiteren. De themesong van Rocky speelde in mijn hoofd en met grote stappen bewoog ik mij door de gang. Eenmaal op mijn bestemming aangekomen riep ik trots: “Dames, heren, we hebben iets moois voor jullie gemaakt.”

Ik kon alleen niet uitleggen wat het nou precies was.

Een maand of twee geleden hadden we ‘t voor het eerst over haar. We zagen haar staan aan de andere kant van het raam van een kroegje in het zuiden des lands. R. en ik zaten binnen. Met een man die zeker tien jaar ouder was en een klein meisje was ze, getuige de ballonnen en zuurstok van epische proporties, net naar de kermis geweest. Ze hielden even stil voor het raam, losse veter of zo, en op mijn vraag wie dat dan was begon R. te oreren. Ze eindigde haar verhaal met een onwrikbaar “en we vinden haar dus niet aardig”.

Een ogenblik later, ze stonden nog steeds voor het raam, begon het grote speculeren. Want wie was die oudere man? Haar vriend of toch haar vader? En dan dat meisje. Zijn dochter, of toch die van haar? Toen we daar niet uitkwamen -het was immers allemaal mogelijk en kon mij bovendien weinig schelen- werd de aandacht op haar werkzame leven gevestigd. Werkte ze nog steeds in die kledingzaak? Ze was altijd al niet zo slim, en ook zo ontzettend lui. En stom bovendien. Eigen schuld dus. Net goed. Het zat R. duidelijk hoog, maar toen het drietal voor het raam verdween verstomde de discussie en ging het weer over koetjes, kalfjes en Limburgse vlaai.

“Ze heeft gewoon een weblog!” – R. zat, licht voorover gebogen en met haar neus bijna tegen het scherm, woest te draaien aan het scrollwieltje van haar muis. Ze slaakte kreten waaruit ik maar moeilijk kon opmaken of ze blij was of verdrietig. Blijkbaar had de confrontatie met haar vroegere nemesis, toen een dag of twee geleden, R. niet meer losgelaten. Via Hyves -God zegene de uitvinding want wat zouden we tegenwoordig zonder deze onuitputtelijke en anonieme bron van inlichtingen moeten- had ze al uitgevonden dat het meisje de dochter was van haar oudere partner.

De ontdekking van dat weblog laat R. niet meer los en sindsdien gaat het dus af en toe even over haar. Als je haar, overigens zeer onderhoudend geschreven, weblog leest dan lijkt het erop dat ze nog best een leuk leven heeft ook. Ze verhaalt er in ieder geval enthousiast over. Ze reist, vermaakt zich uitstekend met de dochters (‘t zijn er dus blijkbaar meer) van haar vriend en werkt inderdaad nog steeds bij die kledingzaak. Waarvoor ze overigens een tijdje naar China mocht, dus ik denk zomaar dat ze niet bij de pashokjes labels staat uit te delen.

Of het niet eens tijd was om haar te vergeven, vroeg ik nog. Om het te laten rusten en haar gewoon haar gelukkige leven te gunnen. Dat het eigenlijk een beetje freaky was om er, we zijn immers ruim 15 jaar verder, nu nog zo mee bezig te zijn. R. was het roerend met me eens. “Maar”, zei ze, “ik blijf wel lezen. Want het moet toch een keer mis gaan…”

Na wat rondjes om de kathedraal en een lange wandeling door de winkelstraten, schrijf ik met mijn net gekochte pen briefkaarten vol in een café op een rustiek pleintje. Het eerste café dat ik tegenkom waar nog gewoon gerookt mag worden. De serveerster neemt mijn bestelling, een kop koffie, en wandelt richting de bar. Ik kijk wat om me heen en luister naar delen van gesprekken. Toch grappig hoeveel de taal die ze spreken lijkt op die van ons, maar het nét niet is.

Het chocolaatje bij de eerste kop koffie ben ik vergeten op te eten, realiseer ik me nu de serveerster een nieuwe brengt bij het tweede kopje. Of misschien was het wel gewoon dezelfde als daarnet. Laat ik ‘m in ieder geval maar opeten, ik heb er ten slotte voor betaald. Zonde van die eerste, denk ik nog. Waarna ik me direct besef dat ik in hart en nieren dus toch een echte Hollander ben.

Zometeen, na m’n sigaret, ga ik terug het takkeweer in. Op zoek naar een inspirerende plek om een volgend stukje te schrijven. Misschien wel over Antwerpen.

M’n huis. Het staat er nog. De afwas van ongekende proporties op het aanrecht ook trouwens. Even vergeten. Doe ik straks. Eerst even plassen.

“Echte mannen die niet onzeker zijn over hun mannelijkheid plassen gewoon zittend”, verkondigde ik laatst vol overtuiging aan iemand met wie ik het toevallig had over staan versus zitten. In werkelijkheid is het gewoon heel handig: Zittend kan je namelijk rustig de post doornemen. De vangst: Een rekening van ENECO en een aanslag van het Hoogheemraadschap. Iets met water, en dat ik dat moet betalen. Me volledig bewust van de kosten trok ik het toilet door.

Het is zo’n dag dat ik éigenlijk van alles moet doen thuis. Stofzuigen. Opruimen. Misschien toch eens de was doen, ’t is immers altijd fijn om schoon ondergoed te hebben. Of die dertig ongeopende bankafschriften en loonstrookjes eens in een map stoppen, omdat m’n moeder toevallig deze week nog aan de telefoon hing en benadrukte hoe belangrijk het is dat je administratie is geordend. Maar veel zin heb ik er niet in. Andere keer.

Even m’n e-mail lezen dan maar. In mijn mailbox de bevestiging dat ik eind deze maand een paar dagen in Maastricht ga doorbrengen. In een hotel met de vreselijke naam Hip Hotel St. Martenslane. Hip Hotel. Ik wist niet dat ‘hip’ nog in de Van Dale stond. Even vreselijk is de eerste zin in de bevestigingsmail: “Super dat u bij ons komt logeren! Hip Hotel St. Martenslane is het enige non-smokinghotel van Nederland en ligt midden in het trendy centrum van Maastricht.”

Non-smoking! Van alle hotels die ik in Maastricht had kunnen boeken, ga ik uitgerekend slapen in het enige hotel van Nederland waar je niet mag roken. “Maar ‘t is wel heel goedkoop!”, aldus de persoon die het hotel boekte. Hip hoeft kennelijk niet veel meer te kosten anno 2008. Daarbij spaar ik ook nog een pakje sigaretten per dag uit. Tel uit je winst. Misschien is ‘t een mooi moment om dan maar helemaal te stoppen met roken. Maar nu nog niet.

Roken. De gedachte aan een sigaret doet me al het andere vergeten. Echt zin in een sigaret nu, na al dat nadenken over die klusjes. Ik steek er eentje op en plof tevreden op de bank. Muziekje aan, voeten op tafel en even helemaal niets doen. Al die klusjes kunnen immers prima wachten tot de volgende keer.

Ik druk de sigaret, die eigenlijk al te lang in mijn vingers brandt, uit in de asbak naast het toetsenbord. Mijmerend over de afgelopen weken staar ik naar het scherm. Als ik een liedjesschrijver was, dan was dit een mooi moment geweest om er een te schrijven. Iets over de liefde, omdat er simpelweg nooit genoeg liedjes over de liefde kunnen worden gemaakt. Een vriend van me zei me laatst: “geniet alsof je nooit teleurstelling hebt gekend”. Of iets van die strekking. Het zou een mooie zin zijn in mijn nieuwe liedje. Als ik een liedjesschrijver was.

Mijn gedachten over balanceren op het randje van genot en wanhoop worden abrupt onderbroken door een nieuw schermpje, dat zich luid knipperend aandient. Een vriendin op MSN vertelt me dat haar man, nu voor de tweede keer in nog geen anderhalf jaar huwelijk, twijfelt of zij wel de ware is. We zetten het gesprek voort via de telefoon, omdat sommige mensen nu eenmaal liever praten dan schrijven. Hoe het met mij gaat, vraagt ze uiteindelijk. Ik weet niet waar te beginnen en mompel iets over de doffe plof die ik vanmiddag hoorde, vrijwel tegelijkertijd met het betreden van mijn huis. Over de afgelopen dagen, weken, maanden. En over hoe mooi het allemaal is en zou kunnen zijn. Over de angst het te verliezen van mezelf, of misschien wel mezelf te verliezen in angst. En dat ik, als ze ooit zou gaan, eigenlijk het liefst met ‘r mee wil.

Geniet alsof je nooit teleurstelling hebt gekend. Iets van die strekking zei ze tegen me vlak voordat ik de telefoon ophing. Ik laat het even op me inwerken, wandel terug naar de computer en zet wat regels op het scherm. Over liefde. Als een liedjesschrijver zonder diploma.

Bij mij duurt dat nu al een aantal jaren. Maar vandaag realiseerde ik me dat er eigenlijk geen nutteloze dingetjes meer zijn om te kopen. M’n huis is ingericht, m’n DVD collectie op peil, iPod in m’n tas, een computer die voldoet aan de eisen van deze tijd, ik kan in hele hoge resolutie dingen fotograferen, een thuis-studio voor het radio-hobbyen en een garderobekast zonder ruimte.

Maar waar het eigenlijk over gaat is dat ik wel even klaar ben met het uitgeven van geld aan dingen die ik niet écht nodig heb. En dus wordt er vanaf nu maandelijks, volautomatisch, gespaard. Zodat ik over een tijdje één heel duur ding kan kopen dat ik eigenlijk niet nodig heb.

Het shoarmavlees was dus in de aanbieding. En de broodjes, “snel af te bakken in eigen oven”, lagen er tactisch naast. Ik gooide ze achteloos in m’n mandje in de volle wetenschap dat ik door het eten van shoarma vanavond de kipfilet, die tot vandaag houdbaar is en waar ik eerder vandaag nog zo’n zin in had gehad met een beetje pasta, prei en roomkaas, zou laten bederven. Maar ik kon de verleiding niet weerstaan. Flesje Calvé knoflooksaus erbij en ik zat gebeiteld.

Je kent vast dat gevoel van wanneer je lekker eten in het vooruitzicht hebt. Genieten. En ookal is het niet gezond, eigenlijk niet eens écht lekker, ik had er zin in. En dus smeet ik de tas met Lowlands-boodschappen (ontbijtkoek, pindakaas, halve liters Grolsch en pinda’s) aan de kant, trok de broodjes en het vlees eruit en begon vrolijk te bakken. Oven voorverwarmen, klodder boter in de pan, vlees erbij, in 10 minuten was ik klaar. Pan op tafel, flesje Calvé erbij, servetjes voor het onvermijdelijke geknoei van stinkende knoflooksaus op m’n vingers en een grote lepel om de broodjes te vullen.

Ik wilde nét de eerste hap nemen, toen mijn telefoon zenuwachtig begon te riedelen in mijn tas. Coïtus interruptus, als het ware. Cosy in the Rocket van Psapp is m’n huidige ringtone en hoewel ik doorgaans melancholisch begin te trillen met mijn onderlip wanneer ik dat deuntje hoor, maakte zich nu lichte teleurstelling van mij meester. Een geïrriteerde grom ontsnapte uit mijn mond. Ik nam de telefoon op.

“Met Robert.” De man sprak opgewekt, enthousiast. Ergens herkende ik zijn stem. “Van Midvliet”, ging hij verder, “je weet wel, dat radiostation waar je nog steeds voor werkt en waar je al maanden geen programma meer voor hebt gemaakt.”

“Ik zie het dan ook meer als een emotionele verbintenis”, probeerde ik nog, maar nog voordat ik de zin uit kon spreken realiseerde ik me dat het nergens op sloeg en ik slikte het in. “Hai!”, antwoorde ik op mijn meest gezellige toon. “Hoe is het?”

Het gesprek dat volgde was opmerkelijk positief voor een gesprek van een radiobaas met iemand die al weken geleden beloofd had terug te komen op een eerder gesprek. Na wat rondjes om de tafel ontstond eindelijk een concreet plan waar we ons beiden in konden vinden: Vrijdagavond, 23:00 tot middernacht. Opgenomen vanuit de thuisstudio of live, wanneer ik in de gelegenheid ben om me op dat onchristelijke tijdstip naar de studio te begeven. Ik mocht het zelf kiezen. We hadden een deal, Robert en ik. Vanaf vrijdag 31 augustus weer hete hits draaien. Pjieuw pjieuw!

Na de gebruikelijke plichtplegingen bij het beëindigen van een telefoongesprek, “ja, doeeei!”, drukte ik op het rode knopje en keek ietwat beteuterd naar de grote berg shoarma voor me. Op mijn bord lag een reeds gevuld broodje. De knoflooksaus droop droevig uit de gleuf die ik er zorgvuldig in had gesneden. Met een servetje veegde ik de dikke sliert ontsnapte knoflooksaus van het broodje en drukte mijn vingers in de zijkant. De knoflooksaus druppelde weer langzaam naar buiten. Gulzig nam ik een hap.

Koud.

In huize Kreleger is gisteren het startschot gegeven voor de voorpret. Al een week of twee lag de tent waarin ik drie dagen moet zien te survivalen achterin de auto, geleend van collega Eric – fervent kampeerder. Ik daarentegen kampeerde voor het laatst eind jaren ’90 en toen ook alleen omdat het budget niet toereikend was voor een luxe hotel in een ver, warm land. En dus moest er gisteren drooggeneukt worden met de tent. Want ik had geen idee hoe dat ding inelkaar moest.

Eric had gezegd dat het niet zo ingewikkeld was. Twee lange stokken, twee korte stokken. Tent uitleggen, stokken erin schuiven en het ding staat nagenoeg vanzelf. In praktijk bleek de tent weerbarstiger tegen mijn goedbedoelde poging om ‘m overeind te krijgen. Maar na een half uur stoeien en met het nodige kunst en vliegwerk was de tent getemd. Steve Irwin zou trots op me zijn geweest.

De tent doet het dus. Of ‘ie waterdicht is heb ik niet getest, ondanks het genereuze aanbod van de bovenbuurman om er een paar emmers water overheen te gooien vanaf zijn balkon. Maar hij líjkt wel waterdicht. Tent opzetten kan dus worden doorgestreept op het Lowlands-todo-lijstje. Blijft over: Slippers kopen voor onder de douche, nootjes en ontbijtkoek kopen, bier kopen, nog meer bier kopen en bedenken welk paar schoenen ik wil opofferen. En of ik misschien toch laarzen moet meenemen.

Het enige waar ik me oprecht zorgen over maak is de koffie-supply in de ochtend. Weet iemand of er batterijen in een Senseo kunnen?

Achter de counter staat een man voor wie ik in de twee keer die ik tot nu toe in zijn etablissement ben geweest mateloos bewondering heb gekregen. Zijn naam ken ik niet en zal ik waarschijnlijk nooit kennen. De man spreekt namelijk niet tot nauwelijks. Je weet dat je aan de beurt bent als ‘ie je aankijkt en met zijn hoofd knikt. Voor het te betalen bedrag wijst hij, ook met zijn ogen, naar het display op de vooroorlogse kassa. Het wisselgeld legt hij in het bakje op de counter. Zeg je ‘m gedag, dan mompelt hij iets onverstaanbaars terug. Onbeleefd, zou je kunnen zeggen. Maar toch vertrek ik altijd met het gevoel dat het goed is. Niet in de laatste plaats omdat ik eten heb gekregen en honger heb, dus dan zit het sowieso wel goed.

Maar mijn bewondering voor deze man komt niet enkel voort uit zijn betekenisvolle blikken. De man heeft namelijk, naast zijn aanleg (en duidelijke voorkeur) voor lichaamstaal, nóg een talent. Hij schrijft niet. Een winkel vol klanten die allemaal iets van ‘m moeten, maar hij schrijft geen letter op. En al staat er een rij tot aan de straat, hij onthoudt álles en weet precies wie wat heeft besteld.

En da’s dus best knap. Vind ik.