Morgen

0Bern • 2nd Apr 2008 • stukjes

Bij het openen van de brievenbus beneden valt de helft van de inhoud voor me op de grond. Ik heb een tijdje geleden al geleerd dat je, met in de ene hand een tas en in de andere een sleutelbos, niet eens meer moet proberen om het tegen te houden. Force of nature. En zo was het dat ik vanavond wederom de post van de grond moest rapen. Voor de passerende buren een bekend tafereel. De NEE-NEE sticker die al weken in m’n tas zit toch maar eens opplakken, dacht ik nog. Dat scheelt vast. Maar in de hand waar zojuist nog alleen een sleutelbos zat, zat nu een stapeltje ongeopende rekeningen. “Doe ik morgen”, dacht ik, en liep naar boven.

M’n huis. Het staat er nog. De afwas van ongekende proporties op het aanrecht ook trouwens. Even vergeten. Doe ik straks. Eerst even plassen.

“Echte mannen die niet onzeker zijn over hun mannelijkheid plassen gewoon zittend”, verkondigde ik laatst vol overtuiging aan iemand met wie ik het toevallig had over staan versus zitten. In werkelijkheid is het gewoon heel handig: Zittend kan je namelijk rustig de post doornemen. De vangst: Een rekening van ENECO en een aanslag van het Hoogheemraadschap. Iets met water, en dat ik dat moet betalen. Me volledig bewust van de kosten trok ik het toilet door.

Het is zo’n dag dat ik éigenlijk van alles moet doen thuis. Stofzuigen. Opruimen. Misschien toch eens de was doen, ’t is immers altijd fijn om schoon ondergoed te hebben. Of die dertig ongeopende bankafschriften en loonstrookjes eens in een map stoppen, omdat m’n moeder toevallig deze week nog aan de telefoon hing en benadrukte hoe belangrijk het is dat je administratie is geordend. Maar veel zin heb ik er niet in. Andere keer.

Even m’n e-mail lezen dan maar. In mijn mailbox de bevestiging dat ik eind deze maand een paar dagen in Maastricht ga doorbrengen. In een hotel met de vreselijke naam Hip Hotel St. Martenslane. Hip Hotel. Ik wist niet dat ‘hip’ nog in de Van Dale stond. Even vreselijk is de eerste zin in de bevestigingsmail: “Super dat u bij ons komt logeren! Hip Hotel St. Martenslane is het enige non-smokinghotel van Nederland en ligt midden in het trendy centrum van Maastricht.”

Non-smoking! Van alle hotels die ik in Maastricht had kunnen boeken, ga ik uitgerekend slapen in het enige hotel van Nederland waar je niet mag roken. “Maar ‘t is wel heel goedkoop!”, aldus de persoon die het hotel boekte. Hip hoeft kennelijk niet veel meer te kosten anno 2008. Daarbij spaar ik ook nog een pakje sigaretten per dag uit. Tel uit je winst. Misschien is ‘t een mooi moment om dan maar helemaal te stoppen met roken. Maar nu nog niet.

Roken. De gedachte aan een sigaret doet me al het andere vergeten. Echt zin in een sigaret nu, na al dat nadenken over die klusjes. Ik steek er eentje op en plof tevreden op de bank. Muziekje aan, voeten op tafel en even helemaal niets doen. Al die klusjes kunnen immers prima wachten tot de volgende keer.