Rukwind en duiven

4Bern • 18th Jan 2007 • stukjes

Hai. Bern hier, vanachter zijn bureau. Hij wil graag naar huis, maar het gaat niet. Rukwinden, enzo. Echt mannenweer (kletsnat met hevige rukwinden), maar daar koop je niets voor als je graag naar huis wilt. De A4 ligt vol rommel, zo zegt de nauwelijks bereikbare site van de ANWB. Herinner mij eraan dat ik ze een mailtje stuur zodra dit voorbij is waarin ik eis dat leden snel toegang zouden moeten hebben tot verkeersinformatie.

Maar goed. Ik zit dus hier een beetje te werken. Je moet toch iets. En dus is het tijd voor een verhaaltje over een duif. Want de duif, dat is me er eentje. Of eigenlijk geen eendje, maar goed. Het begon allemaal met een meneer Kraay…

Meneer Kraay stuurde een mailtje. Naar iemand. En iemand stuurde dat mailtje door naar nog veel meer iemanden. En na wat heen en weer mailen werd de kraai een duif. Collega Andreas las de mail en herinnerde zich een incident waarbij hij, op de fiets, een duif doodreed. Hoe ‘ie het deed weet ik niet, maar hij deed het. Andreas reed een duif dood. Echt waar. Na het lezen van het woord duif kwam er blijkbaar iets in hem boven, wat hem deed besluiten zijn verhaal in dichtvorm naar de inmiddels groot geworden groep e-mail-lezers te sturen.

Dag duif, stomme duif
Vette klont vol veren
Je bent dik, dikke duif
Kun je je kont nog keren?

Nee hè? Dikke duif
Met je domme geroekoe
Je bent nutteloos duif
Rare nep Oehoeboeroe

Ja duif, vieze duif
Zit jij weer te poepen?
Op de stoep! Pokkeduif
Schijt op de stoepen

Patat vreten, duif
Meer kun je niet hoor
Pas maar op luie duif
Want ik heb je door..

En als je even niet oplet
Met je bek vol patat met
Een poot op het fietspad zet
En mijn voorband jou plet

Jouw duivenborst aan stukken rijdt
Jouw vogelhart in tweeën splijt
Dan zul jij nooit meer lachen meid
Je verloor deze “vliegwiel” strijd

Haha, roekoe, haha

Zijn gedicht werd beantwoord door zijn zusje, tevens op CC van de mailwisselingen:

Wahahaha, nou jaaa zeg Dré,
‘t zit die Duif toch ook niet mee?
Ben je echt alleen tevree
Als Duifje splitst? In twee??

Ik vind dat eigenlijk best naar..
Kijk, ‘t is zo voor mekaar
Fietsen, hopsa en ’tis klaar,
Toch schuilt er wel altijd gevaar…

Want let wel op, jij dierenbeul,
Red Bull geeft nog altijd vleugels,
Duif drinkt dit uit een geul
en breekt ze uit haar teugels!

‘K ben geen advocaat des Duifs, goddank
Maar toch nog even dit:
Rijd haar niet dood maar liever mank,
Getuigd van gewetensbezit

Roekoe

Waarop collega P., nooit te beroerd om ene dichtelijke duit in het zakje te doen, reageerde met een heus sonnet:

Sonnet van de duif

Wat is dat met die duif
Dat dichtersaad’ren openvloeien
En met virtuoos woordgeschuif
een ieder met rijm gaat stoeien?

De duif, het symbool van vrede
Leidt meestens tot stichtende lyriek
Maar dit artistieke wrede
Vind ik toch een beetje ziek

Het wit, symbool voor rein- en zedigheid
Is verworden tot de kleur van vieze schijt
De tak met olijf geruild voor patat

Dit melken van Mevrouw Duif, trots poëtische zwier
Is een affront voor dit edele dier:
Je mocht willen dat je z’n vleugels had

Bij het lezen van al dit moois kon ik niet stil blijven zitten. En dus greep ik mijn toetsenbord hartstochtelijk vast en begon te tikken. Niet veel later ging ook mijn gedicht rond:

Geen mens heeft het symbool van vrede
zoals u hier, ooit aanbeden
tijd uw horizon te verbreden
voor de schijt valt, naar beneden

Vertel ons dan, oh groot fantast
wat doen we aan de overlast
wanneer dit beest met koene bast
‘s lands monumenten ondersast?

Om maar te zwijgen over jassen
over hoeden, hoofden, tassen
altijd is het maar oppassen
tijd voor de duif om op te krassen!

En daarom, in het licht uws aanschijns
vraag ik aan de chirurgijns
verlost ons van de vloek des onreins
z’n kop d’r af, op z’n Husseins

De mailwisseling eindigde met een kort maar krachtig “Duiv-is, als er een fuif is” van Theo.

Ik ben benieuwd wie er morgen verder gaat…