Pjieuw pjieuw!

4Bern • 13th Aug 2007 • stukjes

Het shoarmavlees was in de aanbieding vandaag, bij de Appie. Natuurlijk alleen voor trouwe fans met een bonuskaart. De mijne hangt overigens aan m’n autosleutel zodat ik een valide excuus heb om met de auto boodschappen te doen, ookal ligt de Ap op loopafstand van m’n huis. Maar daar gaat ‘t nu niet over.

Het shoarmavlees was dus in de aanbieding. En de broodjes, “snel af te bakken in eigen oven”, lagen er tactisch naast. Ik gooide ze achteloos in m’n mandje in de volle wetenschap dat ik door het eten van shoarma vanavond de kipfilet, die tot vandaag houdbaar is en waar ik eerder vandaag nog zo’n zin in had gehad met een beetje pasta, prei en roomkaas, zou laten bederven. Maar ik kon de verleiding niet weerstaan. Flesje Calvé knoflooksaus erbij en ik zat gebeiteld.

Je kent vast dat gevoel van wanneer je lekker eten in het vooruitzicht hebt. Genieten. En ookal is het niet gezond, eigenlijk niet eens écht lekker, ik had er zin in. En dus smeet ik de tas met Lowlands-boodschappen (ontbijtkoek, pindakaas, halve liters Grolsch en pinda’s) aan de kant, trok de broodjes en het vlees eruit en begon vrolijk te bakken. Oven voorverwarmen, klodder boter in de pan, vlees erbij, in 10 minuten was ik klaar. Pan op tafel, flesje Calvé erbij, servetjes voor het onvermijdelijke geknoei van stinkende knoflooksaus op m’n vingers en een grote lepel om de broodjes te vullen.

Ik wilde nét de eerste hap nemen, toen mijn telefoon zenuwachtig begon te riedelen in mijn tas. Coïtus interruptus, als het ware. Cosy in the Rocket van Psapp is m’n huidige ringtone en hoewel ik doorgaans melancholisch begin te trillen met mijn onderlip wanneer ik dat deuntje hoor, maakte zich nu lichte teleurstelling van mij meester. Een geïrriteerde grom ontsnapte uit mijn mond. Ik nam de telefoon op.

“Met Robert.” De man sprak opgewekt, enthousiast. Ergens herkende ik zijn stem. “Van Midvliet”, ging hij verder, “je weet wel, dat radiostation waar je nog steeds voor werkt en waar je al maanden geen programma meer voor hebt gemaakt.”

“Ik zie het dan ook meer als een emotionele verbintenis”, probeerde ik nog, maar nog voordat ik de zin uit kon spreken realiseerde ik me dat het nergens op sloeg en ik slikte het in. “Hai!”, antwoorde ik op mijn meest gezellige toon. “Hoe is het?”

Het gesprek dat volgde was opmerkelijk positief voor een gesprek van een radiobaas met iemand die al weken geleden beloofd had terug te komen op een eerder gesprek. Na wat rondjes om de tafel ontstond eindelijk een concreet plan waar we ons beiden in konden vinden: Vrijdagavond, 23:00 tot middernacht. Opgenomen vanuit de thuisstudio of live, wanneer ik in de gelegenheid ben om me op dat onchristelijke tijdstip naar de studio te begeven. Ik mocht het zelf kiezen. We hadden een deal, Robert en ik. Vanaf vrijdag 31 augustus weer hete hits draaien. Pjieuw pjieuw!

Na de gebruikelijke plichtplegingen bij het beëindigen van een telefoongesprek, “ja, doeeei!”, drukte ik op het rode knopje en keek ietwat beteuterd naar de grote berg shoarma voor me. Op mijn bord lag een reeds gevuld broodje. De knoflooksaus droop droevig uit de gleuf die ik er zorgvuldig in had gesneden. Met een servetje veegde ik de dikke sliert ontsnapte knoflooksaus van het broodje en drukte mijn vingers in de zijkant. De knoflooksaus druppelde weer langzaam naar buiten. Gulzig nam ik een hap.

Koud.