Meenemen of hier opeten?

1Bern • 30th Jul 2007 • stukjes

Hoe de snackbar precies heet weet ik niet. Sterker nog: Ik weet ‘t niet eens een klein beetje. Hij zit op een hoekje, waar de Krommertstraat uitkomt in de Jan Evertsenstraat.

Achter de counter staat een man voor wie ik in de twee keer die ik tot nu toe in zijn etablissement ben geweest mateloos bewondering heb gekregen. Zijn naam ken ik niet en zal ik waarschijnlijk nooit kennen. De man spreekt namelijk niet tot nauwelijks. Je weet dat je aan de beurt bent als ‘ie je aankijkt en met zijn hoofd knikt. Voor het te betalen bedrag wijst hij, ook met zijn ogen, naar het display op de vooroorlogse kassa. Het wisselgeld legt hij in het bakje op de counter. Zeg je ‘m gedag, dan mompelt hij iets onverstaanbaars terug. Onbeleefd, zou je kunnen zeggen. Maar toch vertrek ik altijd met het gevoel dat het goed is. Niet in de laatste plaats omdat ik eten heb gekregen en honger heb, dus dan zit het sowieso wel goed.

Maar mijn bewondering voor deze man komt niet enkel voort uit zijn betekenisvolle blikken. De man heeft namelijk, naast zijn aanleg (en duidelijke voorkeur) voor lichaamstaal, nóg een talent. Hij schrijft niet. Een winkel vol klanten die allemaal iets van ‘m moeten, maar hij schrijft geen letter op. En al staat er een rij tot aan de straat, hij onthoudt álles en weet precies wie wat heeft besteld.

En da’s dus best knap. Vind ik.