De tent
Het aftellen is begonnen: Aanstaande vrijdag begint in het (hopelijk zonovergoten) Biddinghuizen Lowlands. En dus ga ik donderdag, samen met een klein groepje mede-Lowlands-newbies, alvast in de rij staan voor de campings. Dat hoort, zo heb ik me laten influisteren, bij het festivalgevoel.
In huize Kreleger is gisteren het startschot gegeven voor de voorpret. Al een week of twee lag de tent waarin ik drie dagen moet zien te survivalen achterin de auto, geleend van collega Eric – fervent kampeerder. Ik daarentegen kampeerde voor het laatst eind jaren ’90 en toen ook alleen omdat het budget niet toereikend was voor een luxe hotel in een ver, warm land. En dus moest er gisteren drooggeneukt worden met de tent. Want ik had geen idee hoe dat ding inelkaar moest.
Eric had gezegd dat het niet zo ingewikkeld was. Twee lange stokken, twee korte stokken. Tent uitleggen, stokken erin schuiven en het ding staat nagenoeg vanzelf. In praktijk bleek de tent weerbarstiger tegen mijn goedbedoelde poging om ‘m overeind te krijgen. Maar na een half uur stoeien en met het nodige kunst en vliegwerk was de tent getemd. Steve Irwin zou trots op me zijn geweest.
De tent doet het dus. Of ‘ie waterdicht is heb ik niet getest, ondanks het genereuze aanbod van de bovenbuurman om er een paar emmers water overheen te gooien vanaf zijn balkon. Maar hij líjkt wel waterdicht. Tent opzetten kan dus worden doorgestreept op het Lowlands-todo-lijstje. Blijft over: Slippers kopen voor onder de douche, nootjes en ontbijtkoek kopen, bier kopen, nog meer bier kopen en bedenken welk paar schoenen ik wil opofferen. En of ik misschien toch laarzen moet meenemen.
Het enige waar ik me oprecht zorgen over maak is de koffie-supply in de ochtend. Weet iemand of er batterijen in een Senseo kunnen?
Men neme: een thermoskan met kokend water en een potje oploskoffie…
Voila koffie, of tenminste, dat zeggen ze….. Maar geloof me, met je brakke kop ga je toch dat verschil niet proeven