Archief van juli 2007

Hoe de snackbar precies heet weet ik niet. Sterker nog: Ik weet ‘t niet eens een klein beetje. Hij zit op een hoekje, waar de Krommertstraat uitkomt in de Jan Evertsenstraat.

Achter de counter staat een man voor wie ik in de twee keer die ik tot nu toe in zijn etablissement ben geweest mateloos bewondering heb gekregen. Zijn naam ken ik niet en zal ik waarschijnlijk nooit kennen. De man spreekt namelijk niet tot nauwelijks. Je weet dat je aan de beurt bent als ‘ie je aankijkt en met zijn hoofd knikt. Voor het te betalen bedrag wijst hij, ook met zijn ogen, naar het display op de vooroorlogse kassa. Het wisselgeld legt hij in het bakje op de counter. Zeg je ‘m gedag, dan mompelt hij iets onverstaanbaars terug. Onbeleefd, zou je kunnen zeggen. Maar toch vertrek ik altijd met het gevoel dat het goed is. Niet in de laatste plaats omdat ik eten heb gekregen en honger heb, dus dan zit het sowieso wel goed.

Maar mijn bewondering voor deze man komt niet enkel voort uit zijn betekenisvolle blikken. De man heeft namelijk, naast zijn aanleg (en duidelijke voorkeur) voor lichaamstaal, nóg een talent. Hij schrijft niet. Een winkel vol klanten die allemaal iets van ‘m moeten, maar hij schrijft geen letter op. En al staat er een rij tot aan de straat, hij onthoudt álles en weet precies wie wat heeft besteld.

En da’s dus best knap. Vind ik.

Drie dagen duurt het nu. Wakker worden met het gevoel dat je net bent overreden door een vrachtwagen. Dat gevoel alsof je bent geschept door een bus. Of net seks hebt gehad met Frits Bom (gezellig he!) of iemand anders van vergelijkbaar desastreuze omvang.

Ja. Natuurlijk overdrijf ik. Want ik ben nooit overreden door een vrachtwagen of geschept door een bus. Maar het vóelt wel zo! Ik heb de griep. De rochelende, vies warme, hoofdkloppende griep. En bij mannen is dat altijd véul erger dan, euhm.., dan bij anderen.

Maar er gloort hoop aan de horizon! Want ik heb sapjes en ander gezond spul ingeslagen bij de Appie, vandaag. Vandaag zijnde de eerste dag dat ik überhaupt verder ben gekomen dan de waterkoker voor een nieuw bakje Earl Grey. Heet. Met veel suiker. Doet wonderen voor de slijmproducerende luchtwegen. En ik ga er gemakshalve even vanuit dat die grote, groene klodders slijm die ik zo af en toe in de wasbak lanceer hun oorsprong vinden in m’n luchtwegen. Want daar doet het pijn als ik hoest. En flink ook.

Wat? Ja! Natuurlijk rook ik gewoon door. Als ik daar nog eens mee stop ook dan is de aanslag op mijn lichaam compleet. Ik hoorde laatst dat stoppen met roken een grotere impact op je lichaam heeft dan, euhm, seks met Frits Bom bijvoorbeeld. En dat kunnen we er dus niet bij hebben. Al is het eigenlijk best heel smerig, roken terwijl je amper kunt ademen. Dus ik rook iets minder, nu. Íets.

Als u mij nu wilt excuseren: Er ligt een rol pleepapier op de bank die er gewoon om vráágt volgesnoten te worden.

Ik deed nooit aan statistiekjes bijhouden op m’n website. Ooit wel, jaren geleden, maar je krijgt er toch een soort van prestatiedrang van. Na een paar dagen geen stukje te hebben getikt zakte het aantal bezoekers steevast terug tot enkel mijn moeder (hai, mam!). Dus besloot ik ooit om die (toch al zo irritante) Nedstat teller te verwijderen en niets meer te geven om bezoekersaantallen. Omdat ik schrijf om het schrijven, of niet schrijf om het niet schrijven. Maar net waar ik zin in heb.

Vorige week las ik een artikel over Google. Over het feit dat de Europese Unie zich zo druk maakt omdat Google teveel privé-gegevens zou bewaren. Er stond in dat artikel een link naar Google Analytics. Nooit geweten dat het bestond. Een paar klikken later bleek dat het een soort Über-Nedstat is. En ineens dacht ik: “Kom! Laat ik dat eens proberen.” ‘t Is ten slotte gratis en ik was ineens nieuwsgierig naar u, de surfende bezoeker.  En dus plakte ik een stukje Google Analytics-code in de raderwerken van deze website.

Wat blijkt? U bent een stelletje viespeuken! Ransapen! Pornosurfers! Want in nog geen 3 dagen tijd zijn er veertien(!) unieke bezoekers op dit weblog terechtgekomen die geGoogled hebben op het woord “piemels”.

Weesch welkom!