Archief van juni 2007

Ik heb u nog helemaal niet verteld over mijn nieuwe slaapkamer. En dat ga ik nu ook niet doen. Komt later. Want er zijn dringender zaken!

De vloer in de slaapkamer is nog niet stofvrij, de kwasten zijn nog niet schoon of het is alweer tijd voor een nieuwe verbouwing: De keuken. En niet vrijwillig. Want de keuken van de bovenburen stroomt over zodra ze kraan opendraaien. Of de wasmachine laten draaien.

Hoe dat nu mijn probleem is geworden. ‘t Is een mooi verhaal. Want, en dat wist ik natuurlijk ook niet, het schijnt dat er zoiets bestaat als een standleiding. Dat is (zie mij oreren) de leiding die het hele gebouw van boven naar beneden doorkruist,  en waar voor zowel de bovenburen als mijn onderburen als mijzelf het water uit de keuken naartoe gaat. Om vervolgens in het riool te verdwijnen. Da’s althans de bedoeling.

Zo niet bij ons. Want ergens, in die standleiding, zit iets dicht. Iets hards. Zo hard, dat de loodgieter twee dingen waarmee hij normaal rotzooi uit leidingen verwijdert heeft stukgemaakt. En dat iets voorkomt dat de bovenburen de kraan open kunnen zetten. “Laat ze die kraan dan dichthouden” is een prima argument natuurlijk, maar daar denken de bovenburen vast anders over. Ik heb nergens last van, want ‘het iets’ zit boven mijn afvoer. Maar wel ter hoogte van mijn huis.

De enige remedie is het vervangen van dat stukje leiding. En dus moet mijn keuken gesloopt. En da’s niet zo’n probleem, ware het niet dat ik geen flauw benul heb hoe ik het ding weer inelkaar krijg.

Help?

Het is binnenkort weer tijd voor een knipbeurt. M’n haar wordt te lang, er zit amper model meer in en mijn coupe is bijna dagelijks aan (overigens héle flauwe) grappen van mijn collega’s onderhevig. Tijd voor de schaar dus.

Je moet er van houden, van de kapper. Hele volksstammen, voornamelijk van het vrouwelijk geslacht, trekken er een ‘lekker middagje’ voor uit om zich te laten verwennen door hun kapper. Niet ik. Ik hou er niet zo van om naar de kapper te gaan. De voornaamste reden: Het oeverloze gelul over niets. Roos, de kapster waardoor ik me de afgelopen twee jaar heb laten knippen, onderwierp me standaard aan een kruisverhoor over het dichtstbijzijnde weekend. Waardoor de vragen zich al op voorhand lieten raden: “En, nog plannen voor het weekend?”, of “heb je een lekker weekend gehad?”… ik ga volgens mij liever naar de tandarts.

Maar zoals ieder mens met haar ontkom je er niet aan. En dus heb ik gisteren een afspraak gemaakt. Vriendin, collega en kapper-fetisjist E. had nog wel een goed idee: Ik moest maar eens haar kapper proberen. Zij bezoekt ‘m (laat ik eens chargeren) iedere twee weken en is er lyrisch over. Bovendien is hij, en ik citeer, “zo druk bezig met je haar dat hij weinig praat”. En dus zit ik volgende week donderdag bij J’s kapper.

Maurice Pierot. Zo heet ‘ie. En het eerste resultaat op Google leert mij dat “haarstylist Maurice Pierot een veelgevraagde ‘hairdresser’ is die menig BN’er voorziet van een trendy haardos”. Ik ben benieuwd hoe hij het doet met DJ’s van lokale radiostations.