Archief van februari 2007

M’n moeder belde vanmiddag. Ik had bijna de telefoon niet gehoord, omdat de muziek op standje tien stond en ik op m’n knieën in de plee probeerde dat ene smerige hoekje schoon te maken. Vraag me niet waarom.

Het gesprek dat ik met ‘r had doet voor dit stukje eigenlijk niet zo ter zake, behalve dan het gedeelte waaruit bleek dat mijn moeder tegenwoordig dit webloggebeuren leest. Waarom ik nog geen nieuw, zoals zij dat zo mooi noemt, ‘tekstje’ had geplaatst. Blijkbaar schept het hebben van een webloggebeuren een bepaalde verantwoordlijkheid, niet in de laatste plaats naar mijn moeder.

Mijn moeder en ik gaan ver terug. Net zover als ieder ander kind met zijn of haar moeder. Je zou dus denken dat een moeder haar eigen kind redelijk kent. Niets is bleek minder waar. Want toen ik vorige week bij haar op bezoek was drukte ze me een doosje in m’n handen. “Dynamite”, brulde het doosje. Had ze gekocht bij de V&D, “eigenlijk voor Kerst maar toen was je er niet”. Met enige argwaan opende ik het doosje en toverde er een flesje uit. “Explosive fragrance for men”, stond er op.

Ik vreeste het ergste (niets komt tenslotte in de buurt van Le Male) maar besloot toch maar een tufje op m’n pols te spuiten. Niet veel later had ik spijt als haren op mijn hoofd: Wát een verschrikkelijke stinklucht. En eerlijk als ik altijd tegen m’n moeder ben gaf ik te kennen dat ik, hoewel ik het gebaar zeer waardeerde, ik ‘t waarschijnlijk onderweg naar huis in de berm zou mikken. “Ach ja, ik heb het gekocht omdat ik het flesje zo leuk vond”, zei ze, “maar als je ‘t echt niets vindt dan hang je ‘m toch gewoon op het toilet?”

En omdat moeders wil nog altijd wet is, heb ik haar wijze raad maar opgevolgd. Mam: voor jou.

In Leeuwarden is nauwelijks iets te beleven. Al is het boeiender dan Rijswijk, zit ik me net te bedenken. Maar daar gaat ‘t nu even niet om. Laten we opereren onder de aanname dat er in Leeuwarden niets te beleven is, da’s beter voor het verhaaltje.

Ik woonde daar ooit. In Leeuwarden. Geboren en getogen, of born ‘n raised, in goed Duits. En hoewel ik Ljouwert op m’n 16e 17e (sorry mam) verruilde voor de Haagsche regio, bleef mijn broertje Bas daar gewoon vrolijk wonen. En nu doet hij dingen.

Bas studeert namelijk iets hips met multimedia gedoe aan de Noordelijke Hogeschool. En hij vond ook dat er in Leeuwarden geen bal te doen was, dus nam hij het heft in eigen handen. Leeuwart was geboren. En nu staat ‘ie in de krant.

Ik ben trots als een aap met zeven piemels. Maar ik zou het toch fijn vinden als het journaille onze achternaam een keer goed weet te schrijven. Dus mocht u meelezen: kaa, er, ee, el, ee, gee, ee, er.