Archief van januari 2007

Hai. Bern hier, vanachter zijn bureau. Hij wil graag naar huis, maar het gaat niet. Rukwinden, enzo. Echt mannenweer (kletsnat met hevige rukwinden), maar daar koop je niets voor als je graag naar huis wilt. De A4 ligt vol rommel, zo zegt de nauwelijks bereikbare site van de ANWB. Herinner mij eraan dat ik ze een mailtje stuur zodra dit voorbij is waarin ik eis dat leden snel toegang zouden moeten hebben tot verkeersinformatie.

Maar goed. Ik zit dus hier een beetje te werken. Je moet toch iets. En dus is het tijd voor een verhaaltje over een duif. Want de duif, dat is me er eentje. Of eigenlijk geen eendje, maar goed. Het begon allemaal met een meneer Kraay…

Lees verder »

Mijn vader deed het altijd met een mesje en een beetje schuim. En dus deed ik dat ook maar, zonder er over na te denken. Beetje water, beetje schuim, mesje er een paar keer overheen halen en klaar. Nat scheren, noemen ze dat volgens mij.

Het irritante van nat scheren is dat het zo’n gedoe is. Vind ik, dan. Dat moest makkelijker kunnen. Blijkt dat Philips, jawel, ons eigen Philips, al honderd jaar geleden ofzo een apparaat heeft uitgevonden dat hetzelfde kan in de helft van de tijd: Een scheerapparaat! Een vernuftig electronisch apparaat waarmee de man zich kan scheren. Zonder dat je eindigt met scheerschuim in je oren en er na een halve dag uitgelachen worden door collega’s pas achter komt dat het er zit.

En dus kocht ik vanmiddag een scheerapparaat. Een heule hippe. Met wel drie mesjes per kop. Want dat was beter, zei de winkelmeneer, en ik ben nogal gevoelig voor dat soort argumenten. Beter is goed.

Zojuist heb ik me voor het eerst in m’n leven geschoren met een scheerapparaat. Wát een ervaring. Een paar keer ‘brr’ en klaar. Het resultaat: Zo glad als babybilletjes. Morgen mag ik nog een keer. Ik heb er nu al zin in…

Laat ik beginnen met zeggen dat ik toch wel enorm blij ben met het feit dat de Appie om de hoek, mijn eigen kleine Appie op loopafstand, tegenwoordig tot tien uur ’s avonds open is. Zeker omdat ik vaak pas rond half 8 thuis ben, en dan is het toch weer een gedoe om snel nog even wat boodschappen te halen. Kan nu lekker rustig aan.

Zo ook vanavond. Ik had roti besteld, met rundvlees. Heerlijk eten en daarna vreselijke dorst hebben, je kent dat wel. En dan de koelkast opentrekken en er achter komen dat er geen druppel frisdrank meer staat. Ik had mezelf bijna aangelegd aan de kraan, toen ik me bedacht dat de Appie gewoon nog open is. En dus stapte ik even later, met een goedgevulde maag en een dikke jas aan, naar buiten.

Het gekke van boodschappen doen als je honger hebt is dat je altijd veel te veel eten koopt dat je eigenlijk niet nodig hebt. Vooral lekkere dingen. Ik heb ‘t vermoeden dat het andersom ook zo werkt. He-le-maal volgegeten, dus alle koekjes loop je zonder enige moeite voorbij. Maar ik heb toch weer iets gekocht dat ik helemaal niet nodig had. Omdat ‘t in de aanbieding was.

Twee-en-dertig rollen Page voor nog geen 7 euro! Dat laat je niet liggen, natuurlijk.