Vanmorgen was ik vroeg wakker. En da’s opmerkelijk, voor een maandag. Het weer zat niet mee, maar toch, over het algemeen had ik best een prima humeur.

Douchen, tandjes poetsen en de auto in op weg naar Amsterdam. Ik reed wat zoals ik dat altijd doe ’s ochtends vroeg, vaak opmerkelijk scherper dan mijn mede weggebruikers. Ik rij nu eenmaal goed. Maar zelfs zo’n fantastische rijder als ik ziet wel eens iets over het hoofd. Dit keer was het een van rechts komende Suzuki Jeep. Kleur: Rood. Met werkende toeter, zo bleek toen ik voor hem langsreed. Hij moest remmen.

Nu gebeurt zoiets wel vaker. Misverstandje in het verkeer, vaak op te lossen door even vriendelijk zwaaien, knikken of gewoon negeren. Maar de Suzuki Jeep rijder was bozer dan ik gedacht had. Want toen ik het hele voorval al vergeten was, reed hij ineens naast me. Hevig zwaaiend met z’n armen, slaand op z’n voorhoofd. Ik moet altijd zo lachen om dat soort figuren. In z’n pussywagon. Compleet over de zeik die man. Ik zette Giel iets harder en reed verder.

Toen kwam het stoplicht. Rood. Barbie kwam naast me staan en maakte nog eens duidelijk dat ik, in zijn optiek, toch niet erg goed opgelet had. Een en ander middels niet mis te verstane gebaren, begeleid door het laten gelden van zijn claxon van tijd tot tijd. En toen gebeurde het. In het kader van de verdraagzaamheid gaf ik hem…

…júúst. DE VINGER. Ik stak ‘m op, wiebelde er even mee, en liet ‘m zakken om vervolgens weer strak recht voor me naar het net groen geworden licht te kijken. Ik reed kalmpjes weg, maar de hufter in de Suzuki Jeep (serieus, hoe groot moet je tekort aan testosteron zijn om zo’n ding te kopen?) gaf plankgas en sneed me af. Hij parkeerde z’n zwakke excuus voor een auto schuin voor me, midden op de weg, en stapte uit.

Ik reed in z’n achteruit, gaf flink gas en reed ‘m zo voorbij, de oprit van de snelweg op. En in m’n binnenspiegel zag ik ‘m nog een paar seconden tieren. Op de doorgaande weg, in de stromende regen, naast z’n schuin geparkeerde Suzuki Jeep.

Sukkel.